Lichtechtheid
Ging ik aan mijn bestaan voorbij toen ik me terugtrok uit het leven en de banden even liet vieren?  
Want als ik dwaalde in mijn hoofd bleef ik altijd wel ergens steken, en terugkeer viel me zwaar.
Ik wil me heroriënteren omdat ik pas mijzelf ontdekt heb maar hoe vind ik de weg terug uit dit labyrint?
Als ik weer naar buiten kijk kan ik het dan later nog vinden in mij?
In mijn hersenen stormt het van gevoelens en mijn ogen tranen door constant bijtend geprikkel.
Het steekt. Als bijen, muggen die me uit m’n slaap willen houden op een warme zomernacht, voel ik steken achter mijn oogleden en gebons in mijn oren en ik voel dat er aan mij getrokken wordt in de richting van het licht.
Het is een vicieuze cirkel een cyclus, het is mijn handicap en mijn kracht dat ik elke winter een beetje kan sterven. Om in het zonlicht weer tot leven te komen.  Het tijdelijke van mijn welzijn dat me gevangen houdt.
En toch, lijkt het alsof ik elk jaar een beetje sterker word tegen alles wat me donker maakt, kan ik me weren tegen het zwarte dat mijn lichtechtheid bedreigt.